The PDF file is rather large, it can be found here:
http://www.taldcg.nl/uploads/docs/clubb ... uws346.pdf
Here is the article in Dutch as copied and pasted from there:
Cavendish
- door Thomas Kuilman –
Na acht maanden in Londen had ik nog steeds geen schaakclub. Met een deadline voor het volgende Talnieuws hijgend in
mijn nek moest ik toch maar eens aan de slag gaan .… Het internet leek mij een logische plek om informatie over wat
clubs in te winnen. Londense schakers denken daar heel anders over. Slechts een paar clubs hebben een website en ik kan
u vertellen dat deze zeker niet makkelijk te vinden (of bewust verstopt?) zijn. Links naar deze sites bestaan niet en een
mapje van Google met locaties evenmin (erg onhandig in zo’n grote stad).
De voorwaarden voor mijn nieuwe club waren simpel: ik moest er naartoe kunnen fietsen, ik wilde een gezellige club (met
bar) en ik wilde extern kunnen spelen. Drie clubs bleven over, en deze heb ik een e-mail gestuurd (dat kon dan weer wel).
Aldus ging ik in oktober naar mijn eerste club: Atheneum. Wel om 18:45 aanwezig zijn. Niet dat ik mezelf nog tot de
jeugd reken, maar de belangrijkste competitie in Londen (de London Chess League) begint nou eenmaal zo vroeg. Een
lange beschrijving leidde mij naar een deurbel ergens in Covent Garden. Eenmaal binnen werd ik opgewacht door een
zenuwachtige playing captain, die mij verklaarde dat ik wel even rond kon kijken en die mij verder de rest van de avond
aan mijn lot overliet. De ruimte was klein (maar ja, dit is Londen); ik zag geen bar (minpuntje) noch een ruimte om te
analyseren of te socialiseren (nog een minpuntje).
Toch had ik de hoop nog niet opgegeven. Ik begon een gesprek met de
man naast me, maar daar dacht hij heel anders over. Zijn respons (en mijn beslissing) was duidelijk: zonder iets terug te
zeggen liep hij weg. Ook al stond ik mijn jas heel theatraal aan te trekken, de teamleider keek niet op of om van zijn bord
en zo duurde het nog een half uur voor ik zijn aandacht had en hem duidelijk kon maken dat ik het gezien had. ‘Wij zijn
een hele sociale club, wij gaan soms bier drinken in de kroeg. Ben je geïnteresseerd om voor ons te spelen?’ Alhoewel ik
‘nee’ wilde antwoorden, zei ik toch ‘ja’ (mag ik nu weg?). ‘Oh, wat is je grade dan?’ Tja, die vraag had ik al wel zien
aankomen, maar hoe je een ELO-rating in een grade (een Engelse variant van een rating) omrekent kon ik op het
internet niet vinden. Een blik oude wijze mannen werd opengetrokken en elk kwam met een andere formule: ‘(ELO-
600)/8’ of ‘(ELO-700)/7 en dan een klein beetje erbij’. Niet echt rocket science, maar uiteindelijk moest het rond de 175
liggen. Goed om te weten, dan wist ik voor de clubs waar ik wél wilde schaken in ieder geval (ongeveer) wat mijn grade is.
De tweede optie was schaakclub Kings Head.
Dit was een erg leuke club met (!) vaste clubavond. Dit is uniek in centraal
Londen en ze spelen ook nog eens in een kroeg (de clubavond dan). Het was gezellig, er werd leuk geschaakt en het bier
smaakte goed. Aan het einde van de avond kreeg ik een inschrijfformulier mee en de zaak leek me beklonken. Toch zaten
er wel wat minpuntjes aan de club: ze beginnen vroeg (18:15) en … de terugreis. De club ligt vlakbij Marble Arch. Voor de
kenners: dit is aan het verkeerde einde van Oxford Street, zeg maar de Kalverstraat van Londen. Die moest ik helemaal
affietsen en die is lang. Je komt een hoop dingen te weten op zo’n reis. De laatste shoppers worden bijvoorbeeld pas na
elven afgevoerd, Oxford Street is één grote bouwput en de kerstverlichting wordt hier al begin oktober opgehangen. Tja,
45 minuten op de fiets is toch wel wat lang ….
De derde optie was schaakclub Cavendish. Mijn mailtjes werden niet beantwoord, dus trok ik mijn stoute schoenen aan
en toog ik op een schaakavond van het tweede team naar de club. Ik had moeite om het adres te vinden (Millman Street
50 ligt namelijk tussen nummers 42 en 41 in (huh?)). Er waren een flink aantal deurbellen waar ik uit kon kiezen, maar
die van het community center leek mij de meest voor de hand liggende optie. Geen gehoor. Ander knopje: geen gehoor.
Alle andere knopjes: geen gehoor. Laatste redmiddel, de receptie: geen gehoor. Nog een keer gebeld: geen gehoor. Ik
stond mijn fiets alweer los te maken toen een vriendelijke dame mij vroeg waar ik voor kwam. ‘De schaakclub’. Of ik een
afspraak had? ‘Nee’. ‘Dan kan ik u helaas niet van dienst zijn’. Afgedropen.
Bij zo’n exclusieve club wil ik natuurlijk mijn potjes wel spelen, dus heb ik op het internet wat andere e-mailadressen
achterhaald en meer e-mails verstuurd. De aanhouder wint, en uiteindelijk mocht ik ‘op afspraak’ komen. Het was een
warm welkom: er werden meteen tegenstanders geregeld en ik heb de hele avond geschaakt (en gewonnen!). Mooie
ruimte (groot!), gratis koffie, thee en koekjes en gezellige mensen. En precies op de route van mijn werk naar mijn huis.
Ik wist genoeg.
Ik schaak nu sinds twee maanden voor mijn nieuwe club. Ik speel extern voor zowel het eerste als het tweede team, bij
elkaar ongeveer één keer in de twee weken. Zoals gezegd; een interne competitie bestaat niet en dat mis ik wel een beetje.
Wat overigens aardig is, is dat het eerste team uit 12 (!) borden bestaat en dat de eerste twee borden bezet worden door
de nummers 6 (William Watson) en 10 (John Parker) van Engeland. In mijn laatste wedstrijd bleek dat je nooit te oud
bent om de schaakregels te leren. Ik verkeerde in de luxe positie om een tweede dame te halen en hiervoor toverde ik een
toren tevoorschijn, die ik ondersteboven op het bord plaatste (er was geen andere dame in de buurt en zowel ik als mijn
tegenstander waren in tijdnood). Na afloop kreeg ik van mijn tegenstander het commentaar dat alleen een dame een
dame is en dat een toren rechtop hoort te staan. Volgens de geldende FIDE-regels kan mijn tegenstander inderdaad
claimen dat een toren op zijn kop toch echt een toren is. Zo werd mij verteld dat in een wedstrijd in de nationale competitie
een pion twee keer promoveerde. De eerste keer werd hij niet vervangen door een dame, werd een aantal keer verzet,
en moest na commentaar van de tegenstander voor de tweede keer naar de overkant. Tja, het blijft wel Engeland, en
regels zijn hier heilig.
